London, 1999

LUCIO varð til þar sem tveir áhrifavaldar mættust: endurvakinn áhugi undir lok tíunda áratugarins á módernískri hönnun frá miðri 20. öld, eins og hún birtist í Wallpaper*, og heimsókn á Home, metnaðarfullan nýjan næturklúbb í London.

Þar unnu arkitektúr, speglar, ljós, tónlist og hreyfing saman og sköpuðu stemningu sem var í senn nútímaleg og tímalaus.

„Væri hægt að taka þessa módernísku stemningu — ljósið, speglunina og tilfinninguna að vera á sérstökum stað — og túlka hana í einu verki fyrir heimilið?“

Viðmiðið á bak við formið

Frá upphafi var LUCIO settur undir sömu agaðu meginreglur og hafa gert bestu módernísku verkin sígild: skýrt form, góð hlutföll, hófsemi og náið samband forms, ljóss og hlutverks.

Markmiðið var ekki að hanna retróverk. Það var að skapa verk með nægan karakter til að standa sjálfstætt, en næga yfirvegun til að lifa eðlilega með húsgögnum, list og hlutum sem þegar höfðu verið valdir fyrir heimilið.

Tólf speglar, eitt form

Tólf einstakir spegilfletir fanga ólíka hluta rýmisins. Hlý baklýsingin verður sýnilegri þegar dagsbirtan minnkar og LUCIO breytist með rýminu án þess að krefjast þess að rýmið verði eitthvað annað.

Hannaður til að lifa með hlutunum sem þú vilt hafa í kringum þig.

Skoða LUCIO · Máta LUCIO heima